parang atungal ng elepante di ba tay?

tanong ng aking anak, isang hapong

nakakalumbaba niyang pinanonood 

sa bintana ng inuupahan naming kwarto

ang abuhing posteng-usok na iniluluwa

ng isang di-kalayuang pabrika ng plastik. 

tanong itong dumamba sa sinapupunan

ng aking utak na agad namang nagluwal

ng panibagong palaisipan: wala na bang  

katuparan ang paulit-ulit na mga pangako

ng pag-unlad? edukador ako ng karapatang

pantao at gusto kong damhin sa mga mata  

ng aking anak ang liyab ng binibigkas kong

mga talumpati tungkol sa bagong kaayusang

kikilala sa pagkatao ng bawat tao. nais kong  

apuhapin sa kanyang kawalang-muwang

ang timyas ng huklubang pangako: daigdig

na malaya sa pangamba at pangangailangan. 

samantala, batid kong sa malao’t madali’y

makakasalamuha na rin niya ang pagdarahop

na nasasalag pa ng kayod-makinang trabaho 

namin ng kanyang ina, madarama na rin niya

ang mga impit na sigok na nagkukubli sa likod

ng aming mga ngiti, makakadaupang-palad 

na rin niya ang dapithapon ng pribelihiyo

ng kanyang kamusmusan at pakikipagpiko